in

Statieven getest door lezers in het Verdronken Land van Saeftinghe



4 oktober 2013, 14:10

In veel takken van fotografie is een goed statief onmisbaar. Om de keuze in het woud van driepoten iets eenvoudiger te maken, gingen drie Zoomers op pad. Met vijf statieven op de rug trokken zij het Verdronken Land van Saeftinghe in voor een modderige praktijktest. Welk statief moet je kopen?

Wat is het beste statief?

Testopzet
Voor deze test kozen we nieuwe modellen statieven tussen 150 en 250 euro. alle vijf zijn ze van aluminium. Carbon is lichter, wat voor- en nadelen heeft, maar het is in elk geval duurder en viel daardoor buiten ons budget. Vanwege logistieke problemen hebben we helaas geen Vanguard-statief mee kunnen nemen, maar dit had ook goed in het rijtje gepast.

Om een geschikte ondergrond voor deze statieventest te hebben, moeten testers Saskia, Marco en Willy (op de foto van links naar rechts) vandaag wel even gas geven. Het Verdronken Land van Saeftinghe ligt namelijk tegen de Belgische grens aan, vlakbij het plaatsje Doel, welbekend bij Urbex-fotografen. Dit unieke natuurgebied, met nergens een egale ondergrond, is de uitgelezen locatie voor deze statieventest.

In een lokaal cafeetje worden de statieven uitgepakt en op tafel uitgestald voor een eerste indruk. Direct valt de Manfrotto op door z’n zware gewicht, en de MeFoto door z’n lichte gewicht en rode kleur. Verder liggen er nog een Benro, een Redged en een Velbon tussen de eerste koffie van de dag. Enthousiast worden alle statieven opgepakt en bekeken. Na de kennismaking met de statieven en elkaar is het tijd om de laarzen aan te trekken, want de schorren in het natuurgebied liggen door de wisselende getijden vol modder en slijk. Met de statieven netjes over iedereen verdeeld beklimmen we de dijk waarachter het Verdronken Land zich schuilhoudt. Bovenop de dijk aangekomen zien we het uitgestrekte graslandschap vol geulen. Bij het bordje dat rechts naar de plankierroute wijst, kiezen wij voor linksaf: de ‘Ruige Laarzen Route’. Gelukkig hebben we die laarzen net aangedaan.

Uitschuiven

Terwijl de mannen nog over aardgas en draaideuren doorpraten, heeft Saskia al een geschikte plek gevonden om de poten voor het eerst uit te schuiven. Bij een fotogenieke steiger roept ze enthousiast ‘Tja, Bas Meelker hè’ en schroeft haar grijsfilter voor haar camera. Alle gevonden handleidingen worden door iedereen gezien en vrij snel terzijde gelegd.

Marco pakt de MeFoto uit. Hij heeft er zijn handen vol aan om alles in elkaar te zetten. Er zitten losse ijzeren spikes bij die je in de plaats van de rubberen pootjes kunt schroeven. De rubberen pootjes houden het statief op zijn plaats, terwijl je de ijzeren spikes bij bijvoorbeeld zand of modder kunt gebruiken. Wel is hij te spreken over de kop, die je dankzij het balhoofd snel alle kanten op kunt manoeuvreren. De plek van het waterpasje is onhandig, want het komt al vrij snel onder je camera terecht, buiten zicht dus. De poten blijken maar in twee standen uitklapbaar.

Terwijl Willy de zware Manfrotto opzet – ‘die dubbele waterpas is echt handig’ – ruziet Saskia met de Redged. Ze zit op de grond met veel losse onderdelen om zich heen. Als alle onderdelen weer vastzitten en ze het geheel overeind zet, kantelt de camera langzaam om en zit de kop losjes. Gelukkig blijkt dit met even extra vastschroeven snel verholpen. Wel is ze te spreken over het lichte gewicht en de makkelijke manier om de poten te verstellen. Handig is ook de ombouwmogelijkheid naar éénpoot. Maar dit kost even tijd en je loopt het risico om onderdelen te verliezen.

De Benro voelt degelijk aan en is erg gemakkelijk in te stellen, hoewel er twee knoppen lijken te zijn voor het vastzetten van de kop. Eén voor de grove en één voor de fijne afstelling. MeFoto heeft dit overigens ook. Ook de Benro heeft losse spikes. De camera-aansluiting vinden Marco en Willy niet zo handig. MeFoto heeft eenzelfde soort aansluiting. ‘Je hebt er een inbussleutel voor nodig. Die zit er wel bij, maar het blijft onhandig.’ Willy merkt op dat dit statief veel gelijkenis vertoont met de Benro: ‘Het lijkt wel een eenvoudigere kopie.’ In de tas van de Benro vindt Marco een mooie houten kop met een kompas. Deze is op een van de poten te schroeven en zo ontstaat een moderne wandelstok. Iedereen kijkt elkaar vragend aan.

Verstelbaar

Dan gaat iedereen een andere kant op. Willy steekt een geul door, waarbij zijn laarzen bijna voorgoed achterblijven. Aan de andere kant van de oever schroeft hij zijn Olympus OMD op de Velbon. Hier is hij goed over te spreken. ‘Een prettig en goed verstelbaar statief, maar wellicht iets instabiel met een zware camera.’ De Velbon kun je niet ombouwen naar een eenpoot. De middenkolom is gebouwd als video-arm, wat ‘m ook goed geschikt maakt voor film. Soms zit deze in de weg als je hem om z’n as draait. Ook hier had de plek van het waterpasje handiger gekozen kunnen zijn. Willy zou dit statief tot nu toe zeker aanraden.

Marco vindt het meer een statief om mee te beginnen. Marco heeft zijn 55-200 mm gepakt om een meeuw mee te achtervolgen. Sluipend door het hoge gras nadert hij meter voor meter terwijl de meeuw ongestoord voedsel zoekt. Saskia staat aan de rand van een ruim 2 meter diepe geul en vraagt of de statieven ook vies mogen worden. Voordat ze goed en wel antwoord heeft, staat ze met de drie poten van de Manfrotto halverwege de drek. Ze heeft opnieuw ruzie met een loszittende kop, wat ook bij dit statief gelukkig snel verholpen is. De meegeleverde kop met grote hendels vindt ze even wennen. ‘Ze zijn gemakkelijk te bedienen, maar het is wel even wennen.’ Wel bevalt het gewicht en voor landschapsfotografie is het fijn dat het statief staat als een huis. Zelf heeft ze een Gitzo-statief, dat voor deze test buiten het prijsbereik viel. Als ze even later de lichte MeFoto in handen heeft, vindt ze deze dan ook veel te licht. Ze durft haar camera er amper op te zetten. De rode kleur vindt ze wel weer grappig.

Waterpas

Onder het genot van een broodje worden de eerste ervaringen uitgewisseld. We pakken de boel op en lopen verder naar een volgende locatie. We worden gepasseerd door een hele kudde schapen die uiteraard ook even wordt gefotografeerd. Wat later bevinden we ons op een soort landtong met uitzicht over een van de grootste geulen van vandaag. Marco heeft de Manfrotto geïnstalleerd. Hij is bezig met een landschapsfoto en stelt de kop waterpas in. Maar wanneer hij door de zoeker kijkt, staat de horizon toch echt scheef.


(foto: saskiajans)

Marco heeft ook nog een losse waterpas bij zich, die hij in de flitsschoen schuift. Wanneer hij deze camera nu waterpas instelt is de horizon recht, maar geeft de waterpas in de kop schuin aan. Het waterpas in de kop is dus niet betrouwbaar of er zit een aansluiting niet goed. We komen er na veel zoeken niet achter waar het zit. Alles lijkt goed aangeschroefd en er zit geen troep tussen. Na de test hebben we nogmaals eenzelfde statief van Manfrotto hierop getest en toen ging het wel goed; de importeur geeft ook aan dat deze kleine waterpasjes soms niet volledig nauwkeurig zijn.

Als de zon begint te schijnen, schieten alle Zoomers de modder in om nog even vrij te fotograferen en van dit bijzondere landschap te genieten. Met meer zon en minder wolken mist Marco zijn polarisatiefilter. Gelukkig merkt hij dat zijn zonnebril ook prima dienst doet hiervoor.


(foto: marcobreen)

Conclusie

We zijn terug waar we begonnen en naast de koffie lonkt in plaats van de statieven nu een welverdiend stuk appeltaart. We bespreken de dag en proberen tot een conclusie te komen. De Velbon wordt alleen geschikt gevonden voor een wat lichtere (spiegelreflex)camera en de draaihendel valt niet goed. Wel is het balhoofd prettig. De Manfrotto vindt iedereen heel fijn, ondanks de grote hendels. Hij heeft veel mogelijkheden. ‘Een statief moet stevig zijn en dat is het.’ Maar voor een stuk wandelen lijkt het minder geschikt. De Benro is heel handzaam. Het knoppensysteem moet je even doorhebben en de spikes zijn fijn, maar zitten onhandig los. Iedereen is erg te spreken over de uitgebreide mogelijkheden. De kleinere MeFoto heeft dezelfde voor- en nadelen als de Benro, met een extra nadeel: hij is niet geschikt voor een spiegelreflex op gewicht. De Redged tot slot is doeltreffend en praktisch, maar hij springt er niet echt uit en ombouwen naar eenpoot is lastig. Iedereen is het erover eens: de Benro is de grote winnaar van de dag.

ManfrottoVelbonRedgedMeFotoBenro
Pluspunten
∙ stevig gewicht
∙ stabiel
∙ instelbaarheid groot
∙ instelbaarheid
∙ video-arm
∙ compact
∙ fijn balhoofd
∙ mooi gewicht
∙ stabiel
∙ handzaam
∙ snel op te zetten
∙ rubberen doppen en spikes
∙ handzaam
∙ rubberen doppen en spikes
∙ goed gewicht
∙ stabiel
∙ goede instelmogelijkheden
Minpunten
∙ zwaar om te tillen
∙ instellen gaat traag
∙ waterpas soms
∙ onnauwkeurig
∙ erg licht
∙ waterpas onder camera
∙ poten kunnen in de weg
zitten
∙ geen losse eenpoot
∙ lastig ombouwen
naar eenpoot
∙ veel losse onderdelen
∙ spikes los
∙ erg licht
∙ knoppen even wennen
∙ camera-aansluiting met
inbussleutel
∙ waterpasje lastig zichtbaar
∙ twee standen uitklapbare
poten
∙ spikes los
∙ knoppen even wennen
∙ camera-aansluiting met
inbussleutel
∙ waterpasje lastig zichtbaar
Specificaties
statief
Manfrotto 055XPROB + 804 RC-2
prijs
€ 225,-
minimale werkhoogte
10 cm
maximale werkhoogte
178 cm
losse eenpoot
nee
info
www.manfrotto.com
gewicht
2,4 kg
draagvermogen
7 kg
statief
Velbon VS-443D (+ kop QHD53D)
prijs
€ 150,-
minimale werkhoogte
24 cm
maximale werkhoogte
161 cm
losse eenpoot
nee
info
www.velbon.co.uk
gewicht
1,8 kg
draagvermogen
5 kg
statief
Redged TSA-327K
(+kop RNB-2N)
prijs
€ 209,-
minimale werkhoogte
17 cm
maximale werkhoogte
150 cm
losse eenpoot
ja
info
www.redged.com
gewicht
1,7 kg
draagvermogen
12 kg
statief
MeFoto A1350 + kop Q1
prijs
€ 179,-
minimale werkhoogte
39 cm
maximale werkhoogte
156 cm
losse eenpoot
ja
info
www.mefoto.com
gewicht
1,6 kg
draagvermogen
8 kg
statief
Benro A2682T + kop B1
prijs
€ 235,-
minimale werkhoogte
46 cm
maximale werkhoogte
164 cm
losse eenpoot
ja
info
www.benro.nl
gewicht
2,1 kg
draagvermogen
12 kg
Score: 7,8Score: 7,0Score: 6,5Score: 5,3Score: 8,5

Het Verdronken Land van saeftinghe
Het Verdronken land van saeftinghe is een uniek natuurgebied. Dit schor- rengebied in de westerschelde, circa 32 km² groot, geeft een goed beeld van het Zeeuwse oerland. Door stormvloeden in de 14e en 16e eeuw, toen het gebied volop bewoond was, gingen grote delen van het polder- land verloren. Tijdens de Tachtigja- rige oorlog werden de dijken door- gestoken, waardoor de vier dorpen en het slot saeftinghe voorgoed wegspoelden. Vanaf de 17e eeuw werd dit land grotendeels terugver- overd. De laatste inpoldering (1907) resulteerde in de hedwigepolder. het gebied is rijk aan bijzondere planten en is zeer vogelrijk.

Mis niks met de wekelijkse Zoom.nl nieuwsbrief!

E-mailadres

Fotodokter: flitsset

Tips: Natuur fotograferen in de maand oktober